เมื่อวานยืนอยู่ข้างนอกบ้าน เห็นนกพิราบตัวสวยบินลงมาจิกกินเศษอาหารในชามข้าวหมา .. เอ .. เจ้านกพิราบตัวนี้ดูสีสันสดสวยน่ารัก แต่.. ทำไมรู้สึกเหมือนมีอะไรแปลกไป เพ่งมองลงไปถึงปลายขา อนิจจาขาข้างขวาเจ้ามีนิ้ว 3 นิ้ว แต่ขาข้างซ้ายนั้นซิ.... จรดปลายขาหยุดเพียงเท่านั้น นิ้วทั้งสาม.......หายไป เออหนอ... นกพิราบก็ยังคงมีชีวิตได้อย่างแสนสวยงาม... รอสักนิดเถอะนะ จะเอาข้าวสารให้เจ้ากิน .. เสียง..อาจทำให้นกน้อยตกใจ แต่ทำไมถึงไม่รอสักนิด ด้วยข้าวที่เราจะให้ด้วยน้ำจิต น้ำใจ หวังให้เจ้าได้จิกกิน เพื่อเป็นการปลอบโยน... เจ้านกเอ๋ย... โผบินไปแล้ว แต่เรายังคงอยู่ ณ จุดเดิม กลับมาเถิดหนา หากเรายังมี วาสนาต่อกัน